RICHARD FRANCHIMON

OMDENKEN

@richardfranchimon

31-03-20

Een licht gevoel van paniek haalt mij uit mijn slaap. De kleine benauwdheid op mijn borst en het gevoel dat niet ander te beschrijven is als “een ruisje” als ik adem, die zorgen dat de alarmbellen afgaan. Eerder die nacht had ik het heet en in de verte voel ik lichte verschijnselen van keelpijn. M’n hoofd slaat op hol en de angst grijpt me naar mijn keel, waardoor de benauwdheid verstikkender wordt.

Maar ik hoest niet, ik nies niet en m’n loopneus komt eigenlijk pas als ik weer m’n huis in stap als ik met net te weinig kleding op het balkon heb gestaan. Op zoek naar geruststelling of bevestiging, meet ik elke dag met een klein beetje spanning mijn koorts. De drie piepjes in mijn oor geven aan dat het resultaat klaar staat om te worden aanschouwd. Net als gisteren weer een koortsloze uitslag.

Wat een geluk dat ik me hier in mijn eigen huis druk om mag maken.
In de supermarkt besef ik mij: godverdomme, m’n geld raakt op. Mijn klussen geannuleerd en geen nieuw werk in het vooruitzicht. Waar gaat mijn volgende geld vandaan komen? Een vraag die ik nooit hoefde te stellen toen ik nog voor een baas werkte. Maar als verse ZZP’er in deze Corona crisis toch aardig relevant. Terwijl ik de luxe paaseitjes terug leg in het schap, besef ik me dat ik nog maar voor 3 maanden geld heb. Wat een geluk dat ik nog 3 hele maanden heb voordat ik echt in de problemen kom.

Wanneer ik thuis kom bekruipt mij het gevoel van leegte. Leegte in mijn hoofd en bed. Het soort leegte dat voorkomt uit gemis. De geluksmomentjes deden mij altijd de zorgen vergeten, maar die mogen nu even niet meer. We zagen elkaar al alleen in het weekend. Maar nu moet ze voor haar werk even iedereens reddende engel zijn en niet alleen die van mij. Nu moet ik het weer heel eventjes alleen doen.
Ik mis hoe ze op de bank ploft en geniet van het eerste wijntje terwijl ik voor haar kook. Ik mis hoe ik de moedervlekjes op haar rug met mijn vinger 1 voor 1 aan elkaar verbindt, als een “Verbind de Puntjes” kleurplaat. Als ik door de spleetjes van m’n ogen kijk en een beetje fantasie gebruik vormen ze een hartje op haar rug. Dezelfde moedervlekjes die mij als de stippellijn op een schatkaart begeleiden naar de mooiste plekjes op haar lijf. Die mis ik.
Wat een geluk dat ik haar slechts een paar weekenden niet hoef te zien.

Van mijn goede whiskey zag ik gisteren de bodem van de fles. De laatste lekkere sigaar heb ik gisteren uitgedrukt in een mislukte poging tot ontspanning. Voor het goede spul is nu even geen geld. Nou rook en drink ik eigenlijk al niet, dus die momentjes met het goede spul zijn vaak de uitzondering. Zelfs die uitzondering heb ik nu niet.

Ik plof neer op mijn balkon om dit allemaal op te schrijven. ”Je benaderd het vaak te negatief” zeg ik tegen mezelf, terwijl mijn slokken van mn minder lekkere whiskey steeds kleiner worden. Ondertussen schijnt de zon op mijn gezicht, de kleine momenten tellen nu meer dan ooit,”Daar mag je best wel is om denken”.

Search