RICHARD FRANCHIMON

EENZAAHMHEID:

@richardfranchimon

Eenzaam:

Het loopt nooit zoals gehoopt. Ik wilde schrijven over de lente. Ik wilde schrijven over liefde. Hoe ik de vogeltjes luider hoor fluiten dan ooit, nu er geen mens op straat is. Alsof ze me uitlachen terwijl ik veroordeeld ben tot de buitenlucht van mijn balkon.
“Hahaha, kijk dat mens een zitten in zijn bakstenen kooi. Hij kan niet eens vliegen.”

Terwijl zij hun vleugels gebruiken om de lucht daaronder te verplaatsen, kan ik dit slechts nog door mijn jaloezie en frustratie diep weg te zuchten.

Ik wilde schrijven over hoe de lente er eindelijk is. Mijn eerste vrijgezelle lente in 12 jaar tijd. De lente waar ik veel van verwachtte. Zoveel onderdrukte lente kriebels dat ze jeuken als de gebreide trui van oma. Maar nu zou het weer mogen. Genieten van meiden die net te zomers gekleed zijn. De lente verleidt ze om zich bloot te geven, maar ze zijn eigenlijk verliefd op de zomer. Dat is helemaal niet erg. Ik ben verliefd op hen wanneer ze mij lachend aankijken als ze langslopen en die paar meters voor je lekkerder laten ruiken.

Genieten van nieuw gevormde stelletjes die niet van elkaar af kunnen blijven. Hoe ze stiekem de laatste kusjes proberen te stelen terwijl de conducteur al fluit dat de jongen zijn trein nu echt vertrekt. Maar voor hen fluit ze nog ietsjes langer.

Ik wilde schrijven over hoe ik droomde van weer verliefd worden. Over hoe de trilling van haar appjes synchroon loopt met de vleugelslagen van de vlinders in mijn buik. Over hoe ik mijn droom vrouw wil meenemen, voor ritjes naar nergens, als er maar zon is. Zodat ik haar kan zien genieten als ze naast me zit. Over hoe ik kan zien dat ze haar tanden bloot lacht, terwijl ze in de zon mee zingt met nummers die ik een aantal noten geleden niet kende. Over hoe zij verdwijnt in mijn armen en mijn voor haar te grote jas en hoe ik verdwijn in de wolken terwijl we liggen onder de strak blauwe hemel. Over hoe ik aan ‘t IJ met haar wil zitten lachen, tot we de zon zien verdwijnen achter Amsterdam.

Maar daar ga ik niet over schrijven. Want dat geluk is dit jaar uitgesteld. Althans, je mag het best gaan zoeken, maar Corona is als een SOA die je oploopt terwijl je niet eens wist dat je een risico nam. Dat maakt het zoenen van die ene mooie meid al veel spannender dan dat het is.

Nee, dit jaar zijn we met zijn allen iets meer alleen. Het is al weken geleden dat ik iemand heb kunnen knuffelen op een date. Ik kan me niet herinneren hoe de klinkende glazen klinken van mijn maten in de kroeg. Vandaag vieren we Pasen zonder de hele familie. Voor hen die fortuinlijk genoeg zijn om Corona te ontlopen, volgt eenzaamheid.

Ik mis ze. Ik mis mijn maten. Ik mis mijn familie. Ik mis de meisjes die lekker ruiken. 

Natuurlijk is de liefde van al die mensen nog te vinden, maar ik moet het tegenwoordig wel eerst even downloaden.

Search