RICHARD FRANCHIMON

@richardfranchimon

Mijn oma maakt de lekkerste boerenkool met worst ooit. Ongetwijfeld dat jij dat ook vindt van jouw oma’s boerenkool, maar geloof me, je hebt het mis. De boerenkool van mijn oma is geweldig. Dat is het al zolang ik het mij kan herinneren. De boerenkool op mijn bord vormt elke keer een klein tuintje van liefde. De rookworst is het bankje waar ik voldaan op wil zitten om die liefde in mij op te nemen.

Nu ik bijna 30 ben besef ik me een aantal dingen. Ik mag me gelukkig prijzen dat ik nog wekelijks kan eten met Opa & Oma. Ook heb ik geleerd dat het ongeveer 29 jaar duurt voordat je je eigen eten op mag scheppen bij ze.
Maar pas nu snap ik eigenlijk waarom. Iedere keer dat ik klaar ben met opscheppen, roept oma steevast “Is dat wel genoeg voor je? Je moet wel goed eten hoor.” en alsof het ingestudeerd is zegt opa altijd “Ja, jij moet er nog van groeien haha!”

Nooit dacht ik hier echt bij na. Tot ineens, uit het niets, het niet meer kan. Ineens wordt mijn wekelijkse momentje met mijn opa en oma afgepakt door een virus. Dat besef was shockerend. Het besef van mijn onmacht en niet kunnen zien wanneer ik weer langs mag.

Ik mag de standaard grap nu niet meer horen. Ik mag niet meer zelf opscheppen. Ik mag niet meer lachen om opa’s sterke verhalen over vroeger.

Dat is voor mij de echte crisis. Het gemiste geld komt wel weer. De knuffels met mn vrienden zullen wel weer plaats gaan vinden. Ook mijn geliefde sportschool gaat wel weer open. Er komt een punt waarop we gewoon weer door zullen gaan.
Maar de waardevolle etentjes met mn opa en oma zijn nog van een gering aantal. Daar ben ik me pijnlijk van bewust, helemaal nu.

Dus zodra het weer kan, schuif ik weer aan voor mn oma haar boerenkool met worst. Ik zal dan lachen om het feit dat ik nog steeds moet groeien van ze. Maar wanneer ik er de volgende keer weer mag zijn laat ik oma als vanouds opscheppen. Want oma schept een tuintje van liefde op mn bord. Als ze dan vraagt: “Heb je wel genoeg jongen?” zal ik antwoorden “Nee oma, hiervan altijd nog een schepje meer”.

Search